Te prexino ocupada en fer a riseta.
Caper os días goyosos en a tuya risa nina
dezaga d'o cristal d'o tiempo que alongas
y prenso en os suenios alcanzaus,
en os mil caminos que te quedan por caminar.
Torno a creyer que o futuro chuga con o pasau,
que o presén se fa más gran si tu yes.
Te prexino ocupada en amar.
Recuerdas aquel maitín zercanamén lexano,
cuan cuasi tot yera por empezar?
Sé que no la has olbidar,
como no olbidar o mar
o truco d'esbruma que lo fa universo.
Te prexino, en fin, ocupada en vivir.
Foto: Jaime Perpinyà

